Ale  była objazdówka... - czyli wyjazd 4x4 - 23.10.11

Piękne, niedzielne przedpołudnie zgromadziło pod Casto całkiem spora grupę klubowiczów.

Łącznie kilkanaście aut i prawie 20 osób.

Dzisiaj gościliśmy jedną załogę z Tarnowskich Gór i sympatycznego kolegę z Czeladzi.

Wybraliśmy się na dawno nie rozjeżdżane tereny.

Zapowiadało się niewinnie, ale było jak zawsze...

Nie wiedzieć czemu, wyjazd obfitował w awarie.

Guma stracił amortyzator - kawał żelastwa oderwany od ramy - aż dziwne, a potem jeszcze zasilanie.

Na wyraźną prośbę Tomka: „dziękuję temu co wiecie, że znowu rzucił to co wiecie i skończyło się tak jak wiecie...” 

Ale o tym szaaaa...

Irkowi Azji padły hamulce, Robertowi skończył się prąd i linka sprzęgła.

Kołnierzyk znowu usiłował parkować na boku, a Bartek  miał kłopociki z załączaniem napędów.

Jedynym autem bez awarii była Bolkowa „Suczka”.

Co prawda Irkowi tez nic nowego się nie zepsuło, ale pewnie dla tego, że tam i tak dawno nic już nie działa.

Na szczęście wyłączając amor Gumy wszystkie awarie udało się naprawić w terenie. Sprawne są te nasze inżynieryjne chłopaki...

Jak przystało na całodzienny wypad za miasto, koszy piknikowy przypominał róg obfitości. Ognisko i smażone mięska wzmocniły nas i podniosły na duchu. Ruszyliśmy dalej zamęczać sprzęciory.

Po przeprawach przez błota i drzewiaste gęstwiny, dotarliśmy do znanej góry, która nie jednego twardziela zdołała już pokonać.

Pierwszym śmiałkiem, który podjął wyzwanie był Jarek. Jego 4,2 litrowy silnik opleciony otuliną z Patrola z wielka gracją i bez żadnego wysiłku wspinał się kilkadziesiąt metrów w górę po niemal pionowym podjeździe.

Kolejny w gronie twardzieli był Irek Azja. Miał trochę oporów, ale żona w ramach interwencji terapeutycznej naprostowała mu myślenie... Zwycięstwo! Koledzy pokonali nie tylko przeszkodę terenową, ale i własne lęki i słabości.

Jak się okazuje, teren potrafi czynić cuda.

Reasumując... wszyscy żyją.

Sprzęty naprawimy bez większych problemów, więc już dzisiaj możemy zacząć planować kolejne eskapady.

P.S.

Usiłowałem się skupić i dopisać jeszcze kilka linijek, ale siedzący obok mnie Azja nadaje z taką intensywnością, że aż we  łbie huczy...